Μέρα 2η: Der Himmel über Rehberge…

Το πρωί πέρασα από τη διαχείριση και πήρα ένα πιστοποιητικό ότι ήμουν καλό παιντί, δηλ. πλήρωνα τα νοίκια μου στην ώρα τους και δεν έχω χρέη απέναντί τους (αυτό το πιστοποιητικό το ζητάν όλοι οι νέοι ιδιοκτήτες).

Έπειτα πήγα στη σχολή, βρήκα άλλες 20 προσφορές για να τηλεφωνήσω αύριο και μετά βουρ στο Βέντινγκ.

Αρχικώς ξαναείδα το σπίτι στην Ουτρέχτερ. Ωραία, έχει χώρο για ποδήλατα στην αυλή, χώρο για πλυντήριο στο μπάνιο και δεν περνάν εξαερισμοί από τον ακάλυπτο. Σήμερα θα το δουν άλλοι 2, συνεπώς υπάρχει ανταγωνισμός. Το μόνο αρνητικό του είναι ότι –παρ’ όλο που βλέπει ουρανό, 3ος (προτελευταίος) όροφος γαρ, στα σαράντα μέτρα φαίνεται ένας πανάθλιος τοίχος, που χαλάει όλη τη θέα (οι άλλοι τοίχοι είναι εντάξει). Είναι όμως εντελώς μέσα στην αγορά, και παρ’ όλ’ αυτά, ήσυχο.

Μετά, αφού έκανα μια μικρή βόλτα στο πάρκο Ρέεμπέργκε, πέρασα από την Τράνσβάαλ. Ο επιστάτης, ένας ξανθός Οδυσσέας, έδειξε σε μένα και μια κοπέλα 2 διαμερίσματα. Το 2ο δεν μ’ ενδιαφέρει, πολύ ακριβό. Το 1ο έχει 2 δωμάτια με λείο σανίδι στο πάτωμα, θέρμανση με γκάζι, 198€ μαζί με τα κοινόχρηστα. Νιχτ σλεχτ… Κουζίνα και δωμάτια βλέπουν σ’ έναν δεντρόκηπο. Το μπάνιο, με καθρέπτη και ντουλάπια, στενόμακρο. Η κουζίνα δεν έχει πάγκο. Στο μικρό δωμάτιο και στο διάδρομο, υπάρχει ψευδοροφή, πράγμα που με φοβίζει λιγάκι –ποιος ξέρει τι υπάρχει από πάνω… (μούχλες, έντομα, κτλ.) Είναι στον πρώτο όροφο και με το φύλλωμα των δέντρων, συν βλέπει βορειοδυτικά, είναι σκοτεινό. Γενικώς, μου άρεσε, με αρνητικά: σκοτεινό, πρέπει να βάλω εγώ πάγκους + ντουλάπια στην κουζίνα, είναι λίγο μακριά από τον υπόγειο και ακούγονται έντονα τα απογειούμενα αεροπλάνα του Τέγκελ. Τα μεγάλα συν είναι η τιμή, η ωραία θέα, τα 2 δωμάτια και το ότι ακριβώς δίπλα είναι το πιο ωραίο πάρκο του Βερολίνου, το Ρέεμπέργκε. Θα κάνω και γι’ αυτό μια αίτηση, να βρίσκεται.

Υπήρχε άλλο ένα διαμέρισμα στο κτίριο. Ζήτησα από τον επιστάτη να μου το δείξει, αλλά δεν μου τό ’δειξε· ήθελε να σχολάσει: «κανονικά, τώρα σχολάω· το δείπνο με περιμένει», είπε χαμογελαστά, χτυπώντας ελαφρώς την στρουμπουλή κοιλιά του!

Η ώρα ήταν έξι παρά τέταρτο και είχε αρχίσει να βραδιάζει. Ζέε / Μύλλερστράσσε. Στα καταστήματα είχαν ανάψει οι φωτεινές επιγραφές γεμίζοντας με χρώματα τις πολύκοσμες οδούς.

Πήγα στο Σεράι, όπου έφαγα έναν ισκεμπέ (η τουρκική εκδοχή τού πατσά) και ήπια ένα αϊράνι (η τουρκική εκδοχή του ποντιακού ταν).

Comments are closed.