Περί τηλεφώνου

Ίσως κάποιοι να αναρωτιέστε γιατί έχω τώρα μόνο κινητό τηλέφωνο. Θα σας το εξηγήσω λοιπόν κι αυτό.

Όλα άρχισαν την 1η Αυγούστου 2005. Εκείνη την αποφράδα μέρα, λίγες ώρες πριν μετακομίσω από το Βέντινγκ στο Κάρλσχόρστ, είχα πεταχτεί σε ένα μαγαζί της Τέλεκομ για να μεταφέρω τη γραμμή μου (την οποία είχα από το 1997). Όλα εντάξει, κανένα πρόβλημα, σε λίγες μέρες θα έρθει ο τεχνικός στο σπίτι σας για τα σχετικά, κλείνουμε ραντεβού, πληκτρολόγησε όλα τα απαραίτητα, πολύ ωραία, 60€. Μου λέει στο τέλος τέλος. Είχα ξεροκαταπιεί, και ρώτησα αν μια καινούρια γραμμή θα κόστιζε το ίδιο. «Ναι, το ίδιο» μου λέει. Τότε σκέφτηκα: «Μαλάκας θα είμαι, αν στο επόμενο σπίτι παραμείνω πελάτης σας».

Και η ώρα ήρθε (όπως κάθε ώρα, αργά ή γρήγορα). Μόνο το πάγιο, είναι 17,19€ (χωρίς το 19% ΦΠΑ). Μάλιστα πήγα πάλι σε ένα μαγαζί της Τέλεκομ για να δω αν έβαλαν μυαλό, αλλά αυτοί εκεί, 60€. Έστειλα εντολή ακύρωσης της σύνδεσης, και υπέγραψα συμβόλαιο για κινητό με άλλη εταιρεία, που με 20€ το μήνα μπορώ να τηλεφωνώ όλα τα γερμανικά σταθερά και τα κινητά της ίδιας εταιρείας για 0€ το λεπτό. Στα άλλα, βέβαια, κόβονται κώλοι, αλλά με προσοχή, φειδώ. Συν 5€/μήνα για μια πολύ μοντέρνα συσκευή (με κάμερα, bluetooth και τα τοιαύτα).

Τώρα μπορώ να τηλεφωνώ στο Προξενείο και να ακούω την αρχική μελωδία από τους «Πίνακες από μία Έκθεση» με τις ώρες. Να μιλάω με τα εδώ φιλαράκια μου ες αεί. Να παίζω SUDOKU. Και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Βέβαια, με το εξωτερικό τι γίνεται, θα μου πείτε. Για κει, η ίδια εταιρεία πουλάει μια προπληρωμένη κάρτα SIM, που είναι αρκετά οικονομική (3 φορές πιο ακριβά από σταθερό με κωδικό, αλλά ίσως η μόνη λύση): 0,57€ το τηλεφώνημα και 0,09€ το λεπτό. Εντάξει, δεν είναι για να καλατσhεύομε (που λεν και ’ς ’ον Πόντον).

Πριν λίγες μέρες πήρα το θρυλικό 2655-. Μια ηχογραφημένη φωνή είπε πως το νούμερο δεν ανήκει σε κάποιον συνδρομητή. Άντε μπράβο!

Comments are closed.