ΟΝΑΡ ΙΙΙ

Το βράδυ της Παρασκευής προς το Σάββατο είδα ένα πολύ ενδιαφέρον και παράξενο όνειρο, το οποίο θα σας διηγηθώ αμέσως τώρα.

Εργαζόμουν –μάλλον ως σκλάβος– σε ένα πελωρίων διαστάσεων μαγειρείο, σε σχήμα κυκλικής στοάς, μέσα στην Γη. Κάποια στιγμή μία γυναίκα ήρθε και την ακολούθησα σε διαδρόμους που οδηγούσαν εκτός της κυκλικής στοάς. Δεν έβλεπα το πρόσωπό της, όμως είχα την αίσθηση πως ήταν η μητέρα της μητέρας μου.

Φτάσαμε σε μια αίθουσα–σπήλαιο, χοντροκομμένα επεξεργασμένη από μέσα. Κρατούσα και ένα είδος λάσπης για να προσφέρω (δεν ξέρω σε ποιον). Μάλιστα πάτησα και κάτι λάσπες σε έναν βούρκο στο κέντρο της αίθουσας. Περνώντας τις, είδα ένα κατασκεύασμα ύψους ενός μέτρου, σε σχήμα ταυ, στο πάνω μέρος του οποίου ήταν στερεωμένη μια μπλε πέτρα που επάνω είχε ένα πολύ ωραίο μάτι, όχι σαν αυτά που έχουν στις ματόπετρες, κανονικό, αμυγδαλωτό (και μάλιστα ήταν δεξί μάτι). Σκέφτηκα «να, ένα τέτοιο μάτι θέλω να πάρω για το δωμάτιό μου. Όμως θα πρέπει να το κρύβω όταν θα έρχονται επισκέπτες».

Ακολούθησα τη γυναίκα, η οποία μου έδωσε ένα πανί να καθαρίσω τις πατούσες μου από τις λάσπες που πάτησα. Κάθησα σε ένα σκαμνί σταυροπόδι, και αυτή στάθηκε δεξιά μου. Τότε άρχισε να ακούγεται μια μουσική, σαν αρχαία, σαν βαρύ (πολύ βαρύ) ρεμπέτικο. Μια γυναικεία φωνή τραγουδούσε αργά σε πολύ χαμηλή περιοχή συνοδευόμενη από ένα πολύ χαμηλό όργανο, νυκτό χορδόφωνο ή κρουστό. Θυμάμαι ακόμα και τώρα τη μελωδία.

Η γυναίκα δεξιά μου είχε πάρει στο δεξί χέρι της ένα μικρό μαστίγιο, και σε κάθε νότα του τραγουδιού χτυπούσε την δεξιά πατούσα μου. Θεέ μου πώς πονούσε!… Κάθε στίχος και 5-6 χτυπήματα, γρήγορα και ρυθμικά. Παύση, άλλα πέντε. Την αγκάλιαζα σπασμωδικά και την παρακαλούσα να σταματήσει, όμως αυτή δεν έδινε σημασία.

Η γυναικεία φωνή στο τραγούδι έλεγε κάτι ακαταλαβίστικα λόγια, τα οποία όμως ήταν Ελληνικά. Μνημόνευε τα ονόματα από ένα σωρό παντελώς αγνώστων Ελλήνων φιλοσόφων. Μόνο ένα θυμάμαι: «…του Διογένη.» Δεν επρόκειτο για έναν από τους γνωστούς, τουλάχιστον όχι ο εκ Σινώπης.

Εγώ από την άλλη, καθόμουν και ούτε που πέρασε από το μυαλό μου να σηκωθώ και να φύγω. Είχα την αίσθηση πως γινόταν για κάποιον ανώτερο σκοπό σχετικά με την κοινότητα (στη στοά), αν και για μια στιγμή σκέφτηκα ότι ήταν ένα είδος θεραπευτικής –για μένα– αγωγής.

Η σκέψη μου είχε εστιάσει σε τρία πράγματα: το μαστίγωμα, το τραγούδι, και το ταυ με το μάτι. Κάποια στιγμή δεν άντεξα τον πόνο και ξύπνησα. Είναι απίστευτο, κι όμως, ακόμα ένιωθα τον πόνο στην δεξιά πατούσα μου, ο οποίος πέρασε σιγά σιγά.

4 Responses to “ΟΝΑΡ ΙΙΙ”

  1. KANT says:

    Δηλαδή, όταν κοιμάται κανείς σα βόδι, βλέπει όνειρα του ποδαριού …
    Τι έχουμε να διαβάσουμε ακόμη μέχρι το ΟΝΑΡ ΟΝΑΡ !

    “…σε κάθε νότα του τραγουδιού χτυπούσε την δεξιά πατούσα μου.”

    Ελπίζω μόνο το tempo να ήταν largo και όχι allegro molto vivace
    (αν και, από μία άποψη, θα σου άξιζε …. εν ύπνω)

    “…τραγουδούσε αργά … συνοδευόμενη από ένα πολύ χαμηλό όργανο, νυκτό χορδόφωνο ή κρουστό. ”

    Ως τελευταίο, εννοείς το πόδι σου; Και ως προτελευταίο, τις φωνητικές σου χορδές; Γιατί έγινε μία νύξη …

  2. KANT says:

    “…είδα ένα κατασκεύασμα ύψους ενός μέτρου, σε σχήμα ταυ, στο πάνω μέρος του οποίου ήταν στερεωμένη μια μπλε πέτρα που επάνω είχε ένα πολύ ωραίο μάτι, όχι σαν αυτά που έχουν στις ματόπετρες…”

    Παντού κάμερες έχουν βάλει οι αφιλότιμοι, δεν μπορείς πια ούτε ένα όνειρο να δεις με την ησυχία σου και στην ιδιωτικότητά σου …

    Είναι όμως να μη σου μπουν οι ιδέες… :
    «να, ένα τέτοιο μάτι θέλω να πάρω για το δωμάτιό μου. Όμως θα πρέπει να το κρύβω όταν θα έρχονται επισκέπτες».

  3. Anna says:

    Εντυπωσιακό… και το “σενάριο” και το “σκηνικό” του ονείρου… Σαν τελετή μύησης σε κάτι, τι όμως?… Αλήθεια, τι τίτλο θα μπορούσες να βάλεις στο ΟΝΑΡ ΙΙΙ?

  4. droseltis says:

    @KANT 1:

    Τα όνειρα τα βλέπεις όταν περάσεις σε φάση ελαφρού ύπνου. Στον βαρύ δεν βλέπεις όνειρα (απ’ όσο ξέρω, δηλαδή, δεν είμαι και ειδικός).

    @KANT 2:
    :-)

    @Anna:

    Δεν ένιωθα ότι μυούμουν σε κάτι (αλήθεια, έτσι είναι ο παρατατικός του μυούμαι;). Αφού ξύπνησα και το ξανασκέφτηκα, το μυαλό μου πήγε στα ορφικά μυστήρια.

    Τι τίτλο; Δεν ξέρω. Πάντως αυτό που έκανε κι εμένα εντύπωση στο όνειρο ήταν –πέρα από την έντονη «εμπειρία»– το «σενάριο» και η καθαρότητα με την οποία θυμόμουν όλες τις λεπτομέρειες (δεν είναι το σύνηθές μου).