Όναρ ΙΙ

Ήμουν σε ένα διαμέρισμα που μόλις είχα νοικιάσει (3 δωμάτια). Βράδιαζε και βρισκόμουν στην κρεβατοκάμαρα, όταν άνοιξα τα ξύλινα παντζούρια. Είδα έκπληκτος ότι το δωμάτιο είχε μπαλκόνι! Δεν το γνώριζα όταν έπαιρνα το σπίτι· έτσι ήταν ένα δώρο. Βγήκα στο μπαλκόνι· έβλεπε σε έναν πράσινο ακάλυπτο, γύρω γύρω έβλεπες την πίσω κρεμ όψη άλλων πολυκατοικιών, όπως στην Ελλάδα. Δύο νεαροί ράπερ πέρασαν από κάτω, και συμπέρανα ότι ήμουν στο Βερολίνο.

Κοίταξα την εξωτερική όψη και των άλλων δωματίων του διαμερίσματός μου και είδα ότι το διακοσμητικό μπαλκονάκι της κουζίνας άνοιγε και οδηγούσε σε ένα μεγαλύτερο. Η χαρά μου ήταν απίστευτη: όλα τα δωμάτια του σπιτιού μου είχαν μπαλκόνι… Ήθελα να το δείξω και σε κάποιον, αλλά ήμουν μόνος στο σπίτι. Είχα ένα διαμέρισμα που συνδύαζε τα χαρακτηριστικά όλων των διαμερισμάτων που έζησα τα τελευταία 15 χρόνια, και ήταν μάλιστα σε μια λαϊκή συνοικία, όπως αυτό που μένω τώρα, όπως αυτά όπου έζησα στο Χαριλάου! Πήγα στην κουζίνα να το δω.

Στο σπίτι ηχούσε ένα κομμάτι του Γκλας πάνω σε τρία ακκόρντα, σαν τα Transformations, αρκετά παραλλαγμένο (||: ρε- ρε- φα+ (6/4) ντο+ :| |). Ένιωθα ότι εκείνη τη στιγμή πολλά ρεύματα της μοίρας μου είχαν ενωθεί για να σχηματίσουν ένα μεγάλο. Η χαρά ήταν απερίγραπτη.

Τα παντζούρια στην κουζίνα ήταν κλειστά. Μία τεράστια νυκτερινή πεταλούδα πήρε κάτι από το πάτωμα και –χωρίς να ανοίξει τα φτερά της– πέταξε προς τα παντζούρια και έφυγε. Δεν την εμπόδισα. «Έτσι είναι» σκέφτηκα· «Καλοκαίρι».

2 Responses to “Όναρ ΙΙ”

  1. KANT says:

    @droseltis

    Σε ποια ποιητική συλλογή ανήκει αυτό ;

  2. droseltis says:

    Ευχαριστώ για το κοπλιμέντο! Κι όμως, περιέγραψα απλώς το όνειρο όπως το είδα σήμερα κατά τις 5:00.