Μέρα 8η: τελευταία αναζήτηση

Χτες είδα καταρχήν ένα στη Σαίνινγκστράσσε, αν και αργότερα είχα ραντεβού από τη διαχείριση της Γκινέα για να γνωριστούμε και κατά πάσα πιθανότητα να μου δώσουν το συμβόλαιο (αλλά ποτέ δεν ξέρεις…). Ήρθε ένας ηλικιωμένος κύριος και πήγε εμένα και έναν νεαρό στο διαμέρισμα (1ος, βλέπει μπροστά).

Το διαμέρισμα ακόμα κατοικείται. Μας άνοιξε μια κοπέλα τυλιγμένη με πετσέτες, και πραγματικά ντράπηκα που μπήκαμε έτσι και οι τρεις εκεί μέσα για να επιθεωρήσουμε. Πατούσαμε στις μοκέτες, κοιτούσαμε τους χώρους όπου είχε ένα σωρό προσωπικά πράγματα, χωρίς όμως να προχωράμε πολύ μέσα, ήμασταν σε μια μικρή ακτίνα από την είσοδο.

Αισθανόμουν άσχημα μ’ αυτήν τη σκηνή και ζήτησα συγγνώμη από την κοπέλα. Το διαμέρισμα δεν μου άρεσε, είπα ότι δεν με ενδιαφέρει και έφυγα.

Μετά πήγα ως την αρχή της Γκέντερ (γωνία Τριφτ). Ένας πολύ νεαρός μεσίτης με πήγε στο πλευρικό, όμως το κλειδί δεν άνοιγε το διαμέρισμα, τουτέστιν ενοικιάσθη. Μπράβο οργάνωση… Οπότε έφυγα για το Στέγκλιτς για να κανονίσω τα του συμβολαίου.

Συζήτησα με μια κυρία από τη διαχείριση, την ρώτησα πέντε πράματα και μετά μου έδωσαν το συμβόλαιο (12 σελίδες) να το διαβάσω με την ησυχία μου. Το διάβασα χτες στο σπίτι, έχω κάνα δυο ερωτήσεις, αλλά θα το υπογράψω.

Στο μεταξύ με πήραν τηλέφωνο ή έστειλαν μήνυμα από άλλες τρεις κατοικίες (Μπρύσελερ (γωνία Γκέντερ), Μύλερ (απέναντι από την κλειστή αγορά) και Σαίνβάλντερ) όπου με δέχονται. Τους ειδοποίησα όλους και τους είπα ότι έκλεισε το ζήτημα.

Ένα πρόβλημα με το νέο σπίτι είναι ότι στην αρχή δεν θα έχω υπόγειο. Πού θα μπουν όλες οι κούτες; Θα κείτονται εδώ κι εκεί μες στο δωμάτιο;

Αυτό είναι το μόνο πιο σοβαρό πρόβλημα, τα άλλα προβληματάκια που ξεπροβάλλουν στη σκέψη μου είναι μάλλον μικρά. Άλλωστε το σπίτι μού άρεσε πιο πολύ απ’ όλα τα υπόλοιπα.

Θα τους πάω το συμβόλαιο αύριο, και ήδη κανονίσαμε να μου παραδώσουν το σπίτι στις 25. Έτσι θα υπάρχει χρόνος για τη μετακόμιση και την επιδιόρθωση της τρέχουσας οικίας.

Κανονικά θα έπρεπε να χαίρομαι. Όμως έχω εστιάσει στις κούτες και διάφορα άλλα ψιλοπράματα. «Τι μίζερο…» θα έλεγε κάποιος. Ναι, μίζερο, αλλά εγώ θα μένω παρέα με τις κούτες, φίλε. Οι περισσότερες διπλώνονται, κάπου μπορούν να στριμωχτούν, όμως αυτές που δεν διπλώνονται; Πω πω σπάσιμο…

6 Responses to “Μέρα 8η: τελευταία αναζήτηση”

  1. Συγχαρητήρια. Άντε με το καλό να μπεις μέσα και να τακτοποιηθείς.

    Υ/Α

  2. Nasios says:

    Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
    Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
    Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

    Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
    Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
    ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

  3. droseltis says:

    Να ‘στε καλά, παίδες! Σας ευχαριστώ.

  4. Anna says:

    Αλέξανδρε πολύ χαίρομαι που μετά από τόση ταλαιπωρία βρήκες τελικά διαμέρισμα. Καλή τακτοποίηση κι υπομονή με τις κούτες… Εύχομαι το καινούργιο σου σπίτι να γίνει σύντομα άνετο κι ευχάριστο. Φιλιά

  5. Και τώρα; Τι θα γίνει με το blog τώρα;

    Υ/Α

  6. droseltis says:

    @Anna:

    Σ’ ευχαριστώ πολύ!

    @wonderfully.unpredictable:

    Έχει ακόμα πολύ, μη βιάζεσαι: ακολουθεί μετακόμιση, επίπλωση και βάλε. Θα έχει και Tag der offenen Tür. Και θα συνεχίσει, με σκέψεις, στοχασμούς και τα τοιαύτα.