Περί μεσιτών, επιστατών και άλλων επαγγελμάτων

Απ’ όσα είδα και άκουσα τις τελευταίες βδομάδες, νομίζω πως κατάλαβα πώς λειτουργεί το σύστημα των ακινήτων στη Γερμανία.

Ο ιδιοκτήτης (Eigentümer), ο οποίος έχει 800-900 σπίτια, αναθέτει σε μια εταιρεία διαχείρισης (Verwaltung) την διαχείρισή τους, τουτέστιν, το ποιους θα βάλει μέσα, την υπογραφή των συμβολαίων, την ευθύνη για την καθαριότητα και την τάξη των κτιρίων κ.ο.κ. Η εταιρεία, αν θέλει, προσλαμβάνει για κάθε μπλοκ κτιρίων έναν επιστάτη. Οι επιστάτες είναι συνήθως λαϊκοί τύποι που έχουν πάρει την ευθύνη τους πολύ σοβαρά. Φροντίζουν για την τάξη, ειδοποιούν υδραυλικούς, μάστορες και τεχνίτες για διάφορα μερεμέτια και είναι γενικώς οι αρμόδιοι για τα προβλήματα των ενοίκων. Οι επιστάτες μένουν συνήθως στην ίδια οικοδομή με τους ενοίκους. Αν δεν υπάρχουν επιστάτες, οι ένοικοι τηλεφωνούν στην διαχείριση για ό,τι πρόβλημα προκύψει.

[Όπως ίσως παρατηρήσατε, ο ιδιοκτήτης είναι πανταχού απών. Κάθεται κάπου μακριά, και, όπως άλλοι παρατηρούν τις στατιστικές του blog τους, αυτοί παρατηρούν τις στατιστικές του τραπεζικού τους λογαριασμού.]

Τώρα, ποιοι δείχνουν τα σπίτια στους υποψηφίους ενοικιαστές; Είτε κάποιος από τη διαχείριση, είτε ένας μεσίτης στον οποίο η διαχείριση ανέθεσε αυτήν τη δουλειά, είτε ο επιστάτης.

Όπως φαντάζεστε, οι επιστάτες είναι οι πιο αρμόδιοι να απαντήσουν στις ερωτήσεις μου σχετικά με λεπτομέρειες του διαμερίσματος, ενώ οι μεσίτες είναι οι πιο αρμόδιοι για τα νούμερα (επιφάνειες, τιμές)· οι υπάλληλοι της διαχείρισης, και για τα δύο. Οι μεσίτες δεν μένουν καν στο Βέντινγκ, μένουν –φαντάζομαι– σε πιο «πλούσιες» περιοχές. Όταν ρωτάω αν ξέρουν τη γειτονιά, έχουν μαῦρα μεσάνυχτα (δεν ξέρω, με περισπωμένη μου φαίνονται «πιο μαύρα»). Πάντως, υπάρχει μία από τις ερωτήσεις μου που φέρνουν συνήθως τους μεσίτες και μία που φέρνει συνήθως τους της διαχείρισης ή τους επιστάτες σε αμηχανία. Η πρώτη είναι αν υπάρχει μαγαζί με πλυντήρια στη γειτονιά (θα το χρειαστώ μέχρι να αγοράσω πλυντήριο). Κανένας μεσίτης δεν ήξερε… Απαντήσεις πήρα από τους συνενδιαφερομένους μου! Η άλλη ερώτηση είναι αν «επιτρέπεται το παίξιμο ενός μουσικού οργάνου» (τώρα το άλλαξα, και ρωτάω αν «απαγορεύεται το παίξιμο ενός μουσικού οργάνου»). Οι μεσίτες λένε συνήθως βεβαίως, στις επιτρεπόμενες ώρες, ενώ οι επιστάτες με τους υπαλλήλους της διαχείρισης λένε, ναι, αλλά εφόσον δεν υπάρχουν προβλήματα με τους γείτονες κτλ. (αυτοί είναι που θα τραβάν τα παράπονα, όχι οι μεσίτες).

Η μεγαλύτερη πλάκα ήταν χτες, όταν ρώτησα την μεσίτρια στην Άμστερντάμερ (απόγευμα) αν υπάρχει κοντά στο διαμέρισμα πάρκο. Με κοιτούσε σαν να βραχυκύκλωσε. Η συνενδιαφερομένη γυναίκα έβγαλε έναν χάρτη και είδαμε.

Comments are closed.