Μέρα 4η: Αλωνίζοντας στο Βέντινγκ

Από που να ξεκινήσω…

Στις 9:00 είδα ένα στη Μπρύσελερ (γωνία Γκέντερ), οπίσθιο κτίριο (Hinterhaus), πρώτος όροφος. Η αυλή πολύ πράσινη. Το δωμάτιο ακόμα ανακαινίζεται. Εντάξει, απλό. Ο μόνος μου φόβος είναι ότι κάτω από το παράθυρο, στην αυλή, είδα τα σίδερα του εξαερισμού τού υπογείου του κτιρίου. Ίσως μυρίζει η κλεισούρα, δεν ξέρω.

Μετά είδα ένα στη Μαλπλακέ. Το κυρίως δωμάτιο αρκετά συμπαθητικό, βλέπει σε μία αυλή. Το ντους στην κουζίνα. Η τουαλέτα αποτελείτο μονάχα από μία χέστρα. «Εεε, ο νιπτήρας της τουαλέτας;», «…είναι ο νιπτήρας της κουζίνας… δυστυχώς έτσι είναι, γι’ αυτό είναι και τόσο φτηνό (210€ νοίκι + κοινόχρηστα – θέρμανση)». Να μου λείπει, αν είναι δυνατόν να πλένω τα χέρια μου βγαίνοντας από την τουαλέτα, εκεί που πλένω τα πιάτα…

Μετά πήγα στο Κάρστατ και πήρα ένα Klemmbrett, στα ελληνικά θα το έλεγα ως «στήριγμα με συνδετήρα για να βάζεις τις κόλλες όταν γράφεις όρθιος», δεν ξέρω αν έχει όνομα. Αυτό που έχουν αυτοί που κάνουν σφυγμομετρήσεις και οι διάφοροι πωλητές / πράκτορες. Εκεί βάζω τώρα τις κόλλες με τις ερωτήσεις, είναι πιο πρακτικό από το ντοσιέ (στο ντοσιέ, τα υπόλοιπα, δικαιολογητικά, αιτήσεις κτλ.).

Πήγα πάλι στη Μπρύσελερ, σε ένα άλλο, πιο μακριά από τη Μύλλερ (γωνία Λύτιχερ). Οπίσθιο, καταθλιπτική αυλή (μόνο μπετόν), 4ος όροφος. Αν και τελευταίος όροφος, μου φάνηκε σκοτεινό. Η κουζίνα δεν μου άρεσε καθόλου. Τοίχοι κόντρα πλακέ, ελάχιστος χώρος. Ο εξαερισμός του μπάνιου ήταν ένα παραθυράκι που οδηγούσε στην κουζίνα ή είχε και άλλο; Δεν θυμάμαι άλλον… Έχει γούστο… Δεν μπορεί, μάλλον δεν θα κοίταξα καλά…

Μετά πήγα στου διαόλου τη μάνα. Το έκανα μόνο γιατί προσφέρονταν 2 δωμάτια (δηλ. 1,5) στην τιμή του ενός. Winkelriedstraße. Κάθετος στην Χολέντερ, αμέσως μετά την Αρόζα Αλλέε. Βόονγκεμπίιτ. Δηλαδή θα αφήσουμε την ερημιά να πάμε σ’ άλλη ερημιά… Καθόλου μαγαζιά, και οι συνδέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο, κάκιστες. Το σπίτι, 2ος όροφος (συνολικά, 3). Ήταν σχεδόν πανομοιότυπο με το πρώτο μου διαμέρισμα στο Βέντινγκ, στη Λύντεριτς, μόνο που έλειπε το δωμάτιο με το μπαλκόνι. Όταν είδα το μπάνιο (με μπανιέρα) και το μισό δωματιάκι, μου ήρθε χοντρό φλας μπακ! Πλάκα είχε… Πάντως, ένα θετικό (πέρα από την τιμή και τον χώρο) δεν είδα: τα βήματα του αποπάνω βροντούσαν· όταν ο αποπάνω τραβούσε το καζανάκι, κάτω ακουγόταν ένα τρομερό σφύριγμα· η κουζίνα βρωμούσε (ίσως όταν την αδειάσουν απ’ τα πράγματα και την καθαρίσουν, να βελτιωθεί)· τα προσγειούμενα αεροπλάνα ήταν σε απόσταση αναπνοής· μόλις έμπαινες στο κτίριο, μύριζε κλεισούρα (μάλλον το καθαριστικό τους έφταιγε)· συν όλα τα παραπάνω. Με μια κουβέντα, απορρίπτεται.

Τέλος είδα ένα στη Μύλερστράσε, ακριβώς απέναντι από την κλειστή αγορά Müllerhalle. Βλέπει στην εσωτερική αυλή (στο atrium) που είναι αρκετά πράσινη (πολύ γουστόζικη). Ο θόρυβος της Μύλερστράσε κόβεται. Οι εξαερισμοί των εστιατορίων της οδού οδηγούνται εντελώς πάνω, στη σκεπή. Η τουαλέτα είναι το μόνο πρόβλημα: πέραν του ότι μόνο ένα μικρό πλυντήριο χωράει, ο εξαερισμός είναι παλαιού τύπου (μια τρύπα με σιδερόφυλλα). Έχω ζήσει σε σπίτι με τέτοιο εξαερισμό τουαλέτας (το πρώτο μου στο Βερολίνο) και, εντάξει, γίνεται, θα προτιμούσα όμως ανεμιστηράκι, αν όχι παράθυρο. Κατά τα άλλα, ήσυχο. Το μόνο που ακούγεται είναι ένας σιγανός βόμβος, μάλλον από τα αυτοκίνητα και τους εξαερισμούς, αλλά σιγανός, μπορείς να ζήσεις μ’ αυτό. Η επιστάτρια μου είπε ότι ήδη έγιναν 10 αιτήσεις γι’ αυτό (μπράβο ανταγωνισμός…).

Από τα σημερινά, εκεί που θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου είναι στο τελευταίο και γωνία Μπρύσελερ / Γκέντερ. Για εκεί και οι αιτήσεις (αύριο).

Comments are closed.