Μέρα 3η: Γουινέα

Το πρωί πήρα ένα σωρό τηλέφωνα για να κλείσω ραντεβού, και στη συνέχεια πήγα σε μια επιθεώρηση σε ένα σπίτι εκτός Βέντινγκ (συγγνώμη Βέντινγκ). Στο λεγόμενο Μπέργκμανκιιτς, μια γειτονιά στο Μέρινγκνταμ, που χάρη σε 8 μπαράκια και 6 εστιατόρια έχει γίνει –μαζί με το Πρέντσλάουερ Μπεργκ– η πιο κουλ και ιν περιοχή του Βερολίνου για νεαρά άτομα.

Όπως ήταν αναμενόμεμο, ήρθαν πολλοί. Είκοσι άτομα περιμέναμε στην είσοδο τον μεσίτη. Ήρθαν δύο μεσίτες (μεσίτης + μεσίτρια) και ο ένας είπε: «Κυρίες και κύριοι, προσφέρουμε 2 διαμερίσματα, ένα των τριών και ένα του ενός δωματίου. Όσοι είναι για το 1, ας παν αριστερά, όσοι για τα 3, δεξιά». Έτσι, χωριστήκαμε σε 2 ομάδες και όλοι μαζί, λέτσοι, κυριλέ, φρικιά και λεζέρ κινήσαμε για το δωμάτιο.

Πολύ κακοσχεδιασμένο (αν υποθέσουμε ότι σχεδιάστηκε, εμένα μου φάνηκε ότι οι χώροι πήραν τη μορφή τους με βάση κάποια τυχαία κατανομή). Απείχε παρασάγκας απ’ το όπτιμουμ. Χανόταν τόσος χώρος στους χώρους μετάβασης, που το κυρίως δωμάτιο ήταν πολύ μικρό.

Ως συνήθως, έβγαλα το ντοσιέ και άρχισα να ρωτάω τα δέοντα στην μεσίτρια. Όπως ήταν αναμενόμενο, λόγω του πλήθους των ενδιαφερομένων (όοοολοι, θέλουν να μείνουν εδώ, στην κουλ περιοχή), η μεσίτρια απαντούσε με αδιαφορία που έφτανε στην υπεροψία, θα έλεγα. Με κοιτούσε σαν να ήμουν άλιεν (και ο χτεσινός, λαϊκός επιστάτης το έβρισκε παράξενο, αλλά τουλάχιστον, χαμογελούσε όταν απαντούσε, όχι σαν κι αυτήν, την ξιπασμένη!). Πήρα πολύ κακή εντύπωση.

(Στον σταθμό του υπογείου, στο Μέρινγκνταμ, είδα και μια παλιά γνωστή, ευχάριστη έκπληξη.)

Πήγα κατευθείαν στην αίθουσα υπολογιστών του Χούμπολτ, στο Μίττε, όπου έψαξα κι άλλα διαμερίσματα.

Στη συνέχεια πήγα στο Βέντινγκ, να επιθεωρήσω ένα στην Γουινέαστράσσε. Η μεσίτρια με περίμενε με έναν νεαρό ενδιαφερόμενο (με καπελάκι του μπέιζμπολ). Τέταρτος (τελευταίος) όροφος, και τα τρία διαμερίσματα, χίντερχοφ και σάιτενφλύγκελ. Το πρώτο μου άρεσε πολύ. Της μεσίτριας της έκανε φάση που έβγαλα το ντοσιέ και ρωτούσα «το κάνει πολύ προφεσιονέλ» είπε χαμογελώντας (και ο νεαρός δεν σπάστηκε, το βρήκε εντάξει). Το διαμέρισμα αυτό το ερωτεύτηκα. Εύχομαι να το πάρω. Συμπλήρωσα την αίτηση αμέσως, και μετά γύρισα σπίτι (ακόμα δεν έφαγα, 19:00).

Χρειάστηκα 7 λεπτά ως την U-Seestraße. Τόσο κοντά! Μόνο που δεν με πήραν τα κλάματα…

Γυρίζοντας, βρήκα ένα γράμμα από τη σούφα, που θέλουν, λέει, φωτοτυπία της ταυτότητας και αστυνομική δήλωση της διεύθυνσης. Αμάν! Τα σκάναρα και τα έστειλα. Εύχομαι να έρθει γρήγορα θετική σούφα, να το πάρω να τελειώνουμε. Άντε, αυτό το διαμέρισμα θέλω, ας γίνει να το πάρω!…

Τώρα πρέπει να συμμαζέψω και να καθαρίσω πατόκορφα το τωρινό μου διαμέρισμα: αύριο θα έρθει ο επιστάτης να δει τι μέλλει γενέσθαι (ποιες τρύπες πρέπει να κλείσουν, τι να βάψω κτλ.). Και βαριέμαι…

Comments are closed.