Ημερολόγιο Καταστρώματος: Βερολίνο

Τελείωσε, δεν ξανατρώω πια στη Μένζα! Ούτως ή άλλως δεν μου άρεσε το φαΐ τους, δεν θα ανέχομαι και αυτήν την υπεροπτική συμπεριφορά.

Κάποτε, είχα πάρει το δίσκο με το φαΐ, και πήγα να πάρω ένα κακάο. «Πού πάτε;» με φώναξε ο ταμίας, «πρώτα πρέπει να πληρώσετε»! «Μα δεν φεύγω», του λέω, «θέλω να πάρω κάτι να πιω», «συγγνώμη» μου λέει.

Μια άλλη φορά, συνήθιζα να παίρνω σούπα. Γέμιζα το γαβαθάκι και επειδή δεν πρόσεχα, χυνόταν λίγο πάνω στο δίσκο μου (δικό μου πρόβλημα). Κάποια φορά, η ταμίας μου λέει «να μην το γεμίζεις ως απάνω!»· κατάλαβες; να παίρνω λιγότερο όμως να πληρώνω το ίδιο…

Άλλοτε πάλι, πήρα ένα γιαούρτι για μια τιμή που έγραφε δίπλα στο ψυγείο και αυτός μου χρεώνει άλλη, ακριβότερη: «η τιμή στο ψυγείο είναι παλιά», εξήγησε.

Και χθες, αυτός ο ίδιος, όταν του ζήτησα να χαλάσω ένα εικοσάευρο (δεν ήθελα να φορτώσω την κάρτα 20 ολόκληρα ευρώ), μου λέει –αφού μου χάλασε– «δεν είμαι τράπεζα».

Αυτά κάνουν τα μονοπώλια. Βέβαια, λίγο πιο πέρα έχει και μια άλλη μένζα, την Βίστα, αλλά είναι πιο ακριβή. Έτσι είστε; Ε, πήγα σήμερα και πήρα ένα σακ βουαγιάζ, και έφερα μαζί μου μια μαρουλοσαλάτα, ένα μεγάλο σάντουιτς, ξηρούς καρπούς και ένα μπουκάλι νερό. Αυτά θα φάμε σήμερα. Με ελαιόλαδο ελληνικό, από την Κρήτη. Από δω και στο εξής, θα φέρνω το φαΐ μαζί μου. Από τιμή μάλλον το ίδιο θα βγαίνει, αλλά θα τρώω υγιεινότερα και πιο νόστιμα. Άντε από κει πέρα…

(Η μένζα στην οποία αναφέρομαι είναι στην οδό Rudower Chaussee 25.)

Από ιστοσελίδα (http://www.streetpanthers.gr/ βλέπω πως απέκτησαν ιστολόγιο: http://streetpanthers.blogspot.com/. Οι οργισμένοι πεζοί που κολλούν το τρομερό αυτοκόλλητο στους ασεβέστατους οδηγούς πληθαίνουν. Εύγε! (η τροχαία κοιμάται;)

Είδα χτες ένα πολύ ενδιαφέρον θεατρικό έργο (Das leben fährt weiter). Πρωτότυπο, με χιούμορ και πολύ ενδιαφέρον. Όμως ακόμα κι έτσι, δεν γλίτωσε την κατάρα του θεάτρου που κατατρέχει όλα τα έργα που έτυχε να δω τα τελευταία (δέκα;) χρόνια: τα ουρλιαχτά.

Στο συγκεκριμένο έργο ήταν (στα περισσότερα σημεία) δικαιολογημένα από την πλοκή, αλλά τις περισσότερες φορές σε όσα έργα έχω δει πιστεύω πως θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Με λιγότερα μέσα καταφέρνεις περισσότερα. Περισσότερη βαρύτητα έχει μια κουβέντα ειπωμένη αργά, σταθερά και σιγά, παρά κραυγάζουσα, με τα σάλια να πετιούνται σαν πυροτέχνημα.

Γιατί ουρλιάζουν οι ηθοποιοί στο θέατρο; (όχι συνέχεια, αλλά μια δεδομένη στιγμή η οποία όμως έρχεται πάντα) Είναι μήπως μια προαιώνια παράδοση που συνεχίζει να επιβιώνει; Είναι μόδα των τελευταίων ετών; Ή μήπως ουρλιάζει το θέατρο γιατί πεθαίνει εξαιτίας του κινηματογράφου;

Ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Σίγουρα θα έχουν γραφτεί καμιά δεκαπενταριά διδακτορικά στο θέμα τα οποία αγνοώ.

Από την Άνοιξη που άρχισα να εργάζομαι ως φοιτητικός βοηθός στο Ινστιτούτο Πληροφορικής του Χούμπολτ αλλά και να δουλεύω την διπλωματική μου εργασία, ασχολούμαι εντατικά με την μαθηματική έρευνα. Αρχικώς η ταχύτητα ήταν μεγάλη, όπως και ο ενθουσιασμός, τώρα ο ενθουσιασμός παρέμεινε, η ταχύτητα όμως έπεσε. Όχι λόγω κούρασης, αλλά λόγω των τελευταίων σκληρών προβλημάτων που έμειναν να κλείσουν, συμπληρώνοντας έτσι αρμονικά τη μελέτη του ζητήματος που ανέλαβα να φέρω εις πέρας.

Θεέ μου πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η μαθηματική έρευνα… Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις όλα έτοιμα, βλέπεις να εμφανίζονται κενά που πρέπει να κλείσεις, λάθη που πρέπει να διορθώσεις, ειδάλλως σιγά μην το κάνουν οι άλλοι. Χρειάζεται τρομερό ένστικτο για να καταλάβεις τι ισχύει και τι όχι, όταν θεωρείς ότι κάποια ενδιάμεσα ζητήματα ευσταθούν και μπορούν να αποδειχθούν εύκολα αργότερα ώστε να προχωρήσεις ακάθεκτος στα ουσιώδη, χρειάζεται τεράστια φαντασία ώστε να δίνεις λύσεις στα κάθε λογής εμπόδια που ξεφυτρώνουν στο δρόμο σου, πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή για να μην τα παρατάς ακόμα και όταν όλα φαίνονται πέραν των δυνατοτήτων σου ή όταν κουράζεσαι, θέλει μεγάλη προσοχή και μεθοδικότητα (τουτέστιν, έναν καλό επιβλέποντα, και –δόξα τω Θεώ– έχω μια καταπληκτική επιβλέπουσα) για να μην αναλώνεσαι στα επιμέρους, επιβάλλεται να κατέχεις όλο το οπλοστάσιο της ανάλυσης και της γραμμικής άλγεβρας.

Τώρα καταλαβαίνω τι θα πει να έχει κανείς ταλέντο. Στη μουσική ποτέ δεν δυσκολεύτηκα τόσο. Ήξερα πως ήταν θέμα δουλειάς να καταφέρω να ερμηνεύσω όποιο (εντάξει, σχεδόν όποιο) κομμάτι για πιάνο επιθυμούσα. Όσο κι αν κουραζόμουν πάνω στο γραφείο, ήξερα ότι θα δουλέψω, θα το παιδέψω, θα σκιστώ, όμως η τελική σύνθεση θα ικανοποιούσε το αρχικό μου όραμα. Το ταλέντο στη μουσική με διευκόλυνε αφάνταστα, μου έδωσε ταχύτητα και πολλές δυνατότητες εμβάθυνσης και κατανόησης της μουσικής. Εδώ είναι σαν να παλεύω με τα κύματα χωρίς να ξέρω αν ποτέ θα φτάσω σε στεριά. Φυσικά έχει, ως περιπέτεια, το ενδιαφέρον του, όμως και αγωνία, διότι τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.

Από την άλλη όμως βλέπω πόσο «επικίνδυνο» είναι να έχει κανείς ένα χάρισμα σε κάτι. Πολλές φορές χρειαζόμαστε την πρόκληση: όταν ξέρουμε ότι κάτι μπορούμε να το κάνουμε, μπορεί και να μην το κάνουμε. Χρειάζεται πάντα μια κάποια κινητοποίηση, την οποία δεν έχω ακόμα καταλάβει.

Πίσω από κάθε επιθυμία κρύβεται μία ανάγκη. Μεγάλη, μικρή ή μικροσκοπική, αυτή ως σπίθα δημιουργεί και συντηρεί την επιθυμία, η οποία μεγαλώνει, φουντώνει, και πολλές φορές γίνεται λαχτάρα, άλλοτε πάθος ή έμμονη ιδέα. Έρχεται όμως η στιγμή που η ανάγκη φτάνει στο τέλος της. Είτε αντικαθίσταται από άλλη, είτε καλύπτεται, είτε απλώς πεθαίνει. Τι συμβαίνει με την επιθυμία; Πολύ συχνά, αυτή εξακολουθεί να υφίσταται και συνεχίζει να απασχολεί τις πράξεις και τις σκέψεις των ανθρώπων. Άλλοι την βάζουν κάτω από το χαλί. Άλλοι, στο ντουλάπι, έτοιμοι να την πραγματοποιήσουν με την πρώτη ευκαιρία.

Πολλές φορές, η ευκαιρία δίνεται (ίσως μετά από πολύ καιρό). Και οι καλοί σκλάβοι την επιθυμίας-φάντασμα την αδράχνουν και πραγματοποιούν την επιθυμία. Και εκεί είναι το ζητούμενο: κάθε πράγμα στον καιρό του. Κάποιες επιθυμίες, πρέπει να πραγματοποιούνται όταν ωριμάσουν, ούτε πρόωρες, ούτε παράωρες. Πρόωρες, δεν μπορείς να τις απολαύσεις πλήρως. Παράωρες, διότι η ανάγκη που κρυβόταν πίσω της, δεν υπάρχει («παραωρίτες είμαστε, παράωρα μην κάθεστε…»).

Τους τελευταίους μήνες είτε πρέπει να πλήθαιναν οι νεοναζί στο πρώην ανατολικό Βερολίνο είτε εγώ άρχισα να τους παρατηρώ. Κυκλοφορούν με όλο και πιο προκλητικά φανελάκια. Ένας φορούσε ένα που έγραφε «Η Αφρική χρειάζεται γερμανικές αποικίες», ένας άλλος είχε γραμμένο «Τομέας Ανατολικό» με έναν χάρτη του Βερολίνου χωρισμένου σε 2 τμήματα, με το ανατολικό βαμμένο κόκκινο και ένα πιστόλι επάνω. Φοράν στρατιωτικά παντελόνια είναι πάρα πολύ γυμνασμένοι και έχουν ένα βλέμμα σα να μισούν όλο το σύμπαν.

Και ο πληθυσμός όμως φαίνεται να συντάσσεται μαζί τους. Εκεί που έμενα, στο Καρλσχόρστ, θυμάμαι ότι μια παλιόγρια δεν έδειχνε το εισιτήριό της στον ελεγκτή, γιατί είχε ξένη προφορά. Μόνο μία γυναίκα διαμαρτυρήθηκε ήπια. (μετά κατέβηκα, δεν ξέρω τι έγινε.)

Απορώ πώς διάφοροι ξένοι παν και μένουν εκεί στο Λίχτενμπεργκ. Καλά, εγώ όταν πήγα εκεί ήμουν σχεδόν υπνωτισμένος, δεν ήξερα τι μου γινόταν, οι άλλοι όμως;

Επίσης, στο Φρίντριχσχάιν, εκεί στην Φράνκφουρτερ Αλέε έχω δει παλαιότερα αρκετούς με ξυρισμένα κεφάλια. Ένας φίλος μου είχε δει εκεί και αφίσες που προειδοποιούσαν τον κόσμο για τους νεοναζί που ενεργούν εκεί τις νύχτες. Μια νύχτα του Μαρτίου μάλιστα, κάποιος –δεν πρόλαβα να τον δω– με χτύπησε στο πρόσωπο και με τραυμάτισε. Δεν ξέρω αν ήταν νεοναζί, ούτε και θα μάθω ποτέ (αν και μία γυναίκα που με πλησίασε μετά την επίθεση άρχισε να μιλά για νεοναζί, πράγμα που μάλλον δείχνει προς εκείνη την κατεύθυνση). Ήλπιζα τότε, ότι εκεί που με χτύπησαν, δίπλα στο εμπορικό κέντρο, θα υπήρχαν κάμερες να καταγράψουν το γεγονός και να εντοπιστεί έτσι ο δράστης, αλλά –δυστυχώς– δεν υπήρχαν (και μάλλον θα αργήσουν να υπάρξουν, διότι αρκετοί αντιδρούν· οι κάμερες περιορίζουν την ελευθερία (των εγκληματιών) στους δημόσιους χώρους).

Από τότε έχω ακούσει για πολλές άλλες επιθέσεις σε αλλοδαπούς. Δεν ξέρω τι κάνουν οι πολιτικοί γι’ αυτό το φαινόμενο που, όπως φαίνεται από τις ειδήσεις, εμφανίζεται συχνότερα. Μάλλον τίποτα. Τα θύματα είναι συνήθως ξένοι, άτομα χωρίς μεγάλη κοινωνική και οικονομική ισχύ. Και, το χειρότερο, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τους δράστες, λόγω νύχτας, λόγω ξύλου, λόγω ταχύτητας, λόγω του ότι όλοι οι σκίνχεντς είναι ίδιοι. Δεν ξέρω μάλιστα αν υπάρχει σοβαρή πρόθεση να περιοριστεί ή αν υπάρχει η πρόθεση, συμβαδίζει όμως με ποιοτική ή ποσοτική ανεπάρκεια όλων αυτών που οφείλουν να εργάζονται για την ευημερία και την ασφάλειά μας. Δεν γίνεται να τους στρέψουν όλους αυτούς στις ομάδες, να πλακώνονται μεταξύ τους, να ησυχάσουμε; Ή να τους στρατολογήσουν στ’ άρματα (αφού τους αρέσει τόσο ο στρατός, όλο παντελόνια παραλλαγής φοράνε), να τους στείλουν να σφουγγαρίζουν τίποτα πατώματα σε καμιά ερημιά; Κι όμως, έχω ακούσει ότι «αν θες να αποφύγεις το στρατό στη Γερμανία, παρίστανε τον νεοναζί».

Έχω ακούσει ότι και στην Ελλάδα ενεργούν διάφοροι νεοναζί (είναι τρελό, όμως έχω δει κι εγώ σκίνχεντς στην Ελλάδα, με τα μάτια μου). Δεν ξέρω αν η καταπολέμηση αυτού του φαινομένου ανήκει στο πρόγραμμα κάποιου κόμματος.

Εδώ στο Βερολίνο γνώρισα το τραγούδι του κοτσυφιού. Το πρωτοάκουσα χαράματα, πριν 10 χρόνια, όταν γυρνούσα σπίτι μετά από μια νύχτα κραιπάλης. Το τραγούδι του λειτούργησε εκείνο το πρωί ως παρηγοριά, με ηρεμούσε.

Έκτοτε το ξαναάκουσα πολλές φορές. Ιδιαίτερα στο προηγούμενο σπίτι μου, όπου ένα κοτσύφι στεκόταν κάθε μέρα την ίδια ώρα τον Ιούνιο στη γωνία του απέναντι κτιρίου και κελαηδούσε μαγευτικά. Εκεί μάλιστα, στις λεύκες απέναντι από το παράθυρο, είχαν χτίσει τη φωλιά τους και ένα ζευγάρι καρακάξες. Τις παρατηρούσα που την έχτιζαν κλαδάκι κλαδάκι, που την προστάτευαν όταν ένας σκίουρος προσπαθούσε να ανέβει, για να γευτεί προφανώς τα νόστιμα αυγά τους.

Τώρα, από το παράθυρό μου βλέπω πολλές καρακάξες. Δεν κελαηδούν όπως τα κοτσύφια, αλλά είναι πανέμορφα πουλιά. Μία τυπική φωτογραφία μπορείτε να βρείτε εδώ (γερμανική βικιπαίδεια). Προχτές μάλιστα, μία ήρθε και κάθησε στο περβάζι, την ώρα που έβλεπα τηλεόραση. Ήθελε να δει τι είναι μέσα, προφανώς… Της άφησα λίγα müsli, αλλά ακόμα δεν τα είδε μάλλον.

Βάζοντας σε γνωστή μηχανή αναζήτησης το λήμμα «κότσυφας» ή «καρακάξα» (στα ελληνικά), από τα πρώτα πρώτα βγαίνουν σελίδες κυνηγετικού περιεχομένου, για θηράματα. Αντί να τρέχουν στα δάση να τα φωτογραφίσουν ή να ηχογραφήσουν το τραγούδι τους, τα σκοτώνουν και τα τρώνε, οι «φυσιολάτρες» Έλληνες κυνηγοί.

Χτες και προχτές ξεκίνησα ένα καινούριο χόμπι: 2 ώρες πριν κοιμηθώ (≈10μμ, νάνι) κάνω μισή ώρα γρήγορο ποδήλατο στο πάρκο Ρέεμπέργκε. Νύχτα; νύχτα. Στην αρχή είχα τις αμφιβολίες μου, σχετικά με τον κίνδυνο που μπορεί να εμφωλεύει εκεί κατά τις ώρες του λυκόφωτος, όμως ευτυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας, καθώς το πάρκο είναι γεμάτο με διάφορους περιπατητές, ποδηλάτες και κυρίως δρομείς που, γυρίζοντας από τη δουλειά, το ρίχνουν στο λαχάνιασμα και στο ίδρωμα.

Αλήθεια, μετά από μια ημέρα στυψίματος του εγκεφάλου, είναι απόλαυση να τρέχεις ανάμεσα στα δέντρα με το ποδήλατο, να ιδρώνεις και μετά να κάνεις ένα ζεστό ντους στο σπίτι. Και είναι και τζάμπα (άσχετα αν την Παρασκευή πήγα να αλλάξω σέλα και λάμπα, 32€).

Για το Σαββατοκύριακο καθιέρωσα μια πιο μεγάλη διαδρομή: τον γύρο του αεροδρομίου του Τέγκελ.

Γύρω από το αεροδρόμιο του Τέγκελ υπάρχει ένα δάσος και διάφορες άλλες δασωμένες εκτάσεις. Πήγα την προηγούμενη Κυριακή το απόγευμα. Ξεκίνησα από την Nordufer και ανακάλυψα ένα δρόμο που οδηγεί σε ένα στενότατο μονοπάτι, πάντα δίπλα στο κανάλι. Μετά έστριψα δεξιά σε κάτι «αποικίες» και οδήγησα στο δάσος βορείως του αεροδρομίου. Κάποια φορά θα αράξω εκεί να βλέπω τα αεροπλάνα, είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό όταν προσγειώνονται (λόγω εγγύτητας). Πήγα πήγα ώσπου έφτασα στην Φλούγκχάφεν Ζέε. Στον όχθη της είχαν κατασκηνώσει κάτι τύποι (μάλλον μεθυσμένοι). Ένας μάλιστα μπανιαριζόταν στη λίμνη με σαπούνι! (αν είναι δυνατόν…) Πέρασα σε μία γέφυρα και σταμάτησα σε ένα κιόσκι πάνω από τα νερά. Ο ήλιος έδυε και τα νερά ανακλούσαν το φως του παιχνιδίζοντας στην κάτω μεριά της σκεπής του κιοσκιού. Η εικόνα αυτή μου θύμισε έντονα Ελλάδα το καλοκαίρι στη θάλασσα. Κρίμα που δεν πήγα, αλλά είχα τη μετοκόμιση.

Με τον υπέροχο αυτόν στίχο ας ξεκινήσει η νέα φάση του Δροσέλτη στο Βερολίνο. Και «ζω την ζωή μου», σημαίνει –για μένα– εργάζομαι, μαθαίνω, μετακινούμαι, επικοινωνώ, γνωρίζω ανθρώπους, διασκεδάζω, τρώω, κοιμάμαι, ψυχαγωγούμαι, αθλούμαι, αρρωσταίνω, θεραπεύομαι. Όλα αυτά, στο Μπερλίν, εν έτει 2007μ.Χ. και εξής. Για να πάρετε κι εσείς μια ιδέα τι θα πει να ζεις εδώ ως φοιτητής και (part of) part-time εργαζόμενος.