Το καλοκαίρι του 2006 ήμουν μόνος στο Καρλσχόρστ. Είχα αποφασίσει να δραστηριοποιηθώ. Μια μέρα λοιπόν, επισκέφθηκα τον Λαβύρινθο Ηλιοτροπίων του Λίχτενμπεργκ. Δεν ήταν πολύπλοκος λαβύρινθος, αλλά είχε την πλάκα του. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το λεπτότατο άρωμα που ευωδίαζε στον αέρα. Ένα ηλιοτρόπιο δεν μυρίζει, όμως όταν είναι χιλιάδες, τότε αλλάζει το πράμα...

Τις επόμενες εβδομάδες, μια μέρα που βολτάριζα στην πόλη, είδα το αδερφάκι του: χωρίς άρωμα μεν, αιώνιο δε: